Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir (Flf) (andsvar):
Herra forseti. Ég vil þakka hv. þm. Jóni Pétri Zimsen fyrir hans andsvar. Ég vil bara segja strax: Nei, ég hef engar áhyggjur en við verðum að byrja einhvers staðar. Það má vel segja að við höfum byrjað, að sjálfsögðu höfum við byrjað. Samningurinn var náttúrlega fullgiltur 2016. En ef maður hugsar um öll þessi ár sem liðin eru, af hverju hefur hann ekki verið lögfestur fyrr? Til þess einmitt að loka þessum kafla og segja: Nú erum við með samninginn, þarna er allt inni og nú er bara að hefja innleiðingu af krafti alls staðar. Þetta er tímabært.
Svona samningur, þó svo að ekki sé hægt að setja krónu á hvert einasta atriði í honum, er líka, vil ég segja, svona sálrænt upphaf. Við erum þá komin með samninginn lögfestan. Ég veit að barnasáttmáli Sameinuðu þjóðanna gerði heilmikið gagn þó það væri ekki nema bara að fólk hafði þetta í huga sér: Við erum búin að klára þetta með samninginn á Alþingi og nú er bara kominn tími til þess að láta verkin tala. Þetta er langur vegur og þetta kostar og ekki verður allt gert á einu bretti, eðlilega. Hér þarf að horfa til ríkisfjármála og á aðstæður en þetta þarf að komast í meiri forgang en það hefur verið. Í síðustu ríkisstjórn kom þetta sennilega aldrei til eða í ríkisstjórn þar áður. Ég man ekki til þess að þetta hafi verið komið það langt í umræðunni að það væri möguleiki á að þetta myndi gerast á þeim þingum. En þetta er að gerast núna. Það er vegna þess að réttu flokkarnir eru komnir til valda sem skilja málið. Ég vil næstum segja að þetta sé alveg niður á persónur sem koma núna inn í ríkisstjórnina og vita út á hvað þetta gengur og hversu mikilvægt það er að ljúka nákvæmlega þessu. Ég vona að þetta hafi svarað spurningunni.
Seinna andsvar
Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir (Flf) (andsvar):
Virðulegi forseti. Ég vil þakka hv. þm. Jóni Pétri Zimsen aftur fyrir sitt seinna innlegg. En ég vil bara árétta að réttindin voru tryggð þegar samningurinn var fullgiltur 2016. Það er ekki verið að bæta því við núna, það er ekki verið að því. Lögfestingin núna felur því ekki í sér ný réttindi til handa fötluðu fólki en við höfum bara ekki staðið okkur frá 2016. Það var kannski ýmislegt gert en það er enn svo langt í land. Strax 2016 hefði auðvitað átt að vera meiri kraftur í þessum málum og við að vera komin mikið lengra. En það bara gerðist ekki. Það gerðist ekki á vakt þeirra ríkisstjórna sem hafa verið síðan þá, 2016, þannig að núna tökum við þetta skref. Ég veit og hef sannarlega væntingar til þess að þessi ríkisstjórn eigi eftir að taka þennan þráð upp af krafti og bæta verulega í. Við eigum virkilega langt í land, það er víða pottur brotinn þó að það séu ekki nema bara aðgengismálin. Þarna koma sveitarfélögin auðvitað inn líka og samstarf við sveitarfélögin. En hvenær hefði þá líka átt að passa að gera þetta, þennan gjörning? Hvenær getum við sagt: Já, nú liggur fyrir fjárhagsleg ábyrgð og þá er kominn tími til að ganga þessa leið? Sá tími hefði aldrei beinlínis komið að hægt væri að fullyrða að fjárhagsleg ábyrgð væri nú alger þannig að nú skyldi stíga þetta skref. Nei, það er gott að gera þetta núna vegna þess að þetta mun veita aðhald og einfaldlega ýta okkur áfram, vonandi í frekari framkvæmd sem þarf að fara í. Og það mun taka tíma. Ef við horfum bara á aðgengismálin eða húsnæðismálin þá er þetta risapakki.