Frú forseti.
Ég vil vekja athygli þingheims á niðurstöðum rannsókna Vöndu Sigurgeirsdóttur, lektors við menntavísindasvið Háskóla Íslands.
Niðurstöðurnar sýna að tvöfalt fleiri börn í sjötta bekk segjast nú upplifa einelti tvisvar til þrisvar í mánuði eða oftar en árið 2006. Einelti er samkvæmt þessu að aukast. Tekin eru saman gögn úr tveimur rannsóknum, annars vegar Heilsu og lífkjörum skólanema á Íslandi og hins vegar úr Íslensku æskulýðsrannsókninni.
Yfir 80 þúsund skólabörn í sjötta, áttunda og tíunda bekk tóku þátt í þessum tveimur rannsóknum frá árinu 2006 til 2025. Samanlagt hlutfall eineltis í öllum bekkjunum, var 5,4 prósent árið 2006 en er komið upp í 8 prósent í ár og í fyrra.
Hér þarf að taka til hendinni.
Einelti er ofbeldi. Það er átakanlegt að heyra barn lýsa hvernig því hefur verið strítt, elt og hrellt, sparkað í það eða slegið, hæðst að því, það hrætt eða hunsað. Eftir því hvað einelti varir lengur og því grófara sem það er, því meiri er skaðsemin. Afleiðingar vara oft alla ævi með brotinni sjálfsmynd og félagslegu óöryggi.
Einelti hefur alvarlegar afleiðingar bæði fyrir þolendur og gerendur. Minningin um að hafa verið lagður í einelti lifir og minningar um að hafa lagt einhvern í einelti eru ekki síður þrautseigar.
Barn sem er þolandi eineltis á þá ósk heitast að gerandinn hætti því . Láttu mig vera segir barnið þegar ofbeldið byrjar, stundum á leið í eða úr skólanum, á göngunum, í frímínútum, á netinu eða hvar sem þolandi og gerandi mætast.
Birtingarmyndir eineltis eru margar og stundum er einelti svo vel falið að aðeins þolandinn veit af því . Við þurfum að gera betur og hefja fræðslu og þjálfun í samskiptum strax á leikskólastiginu. Höfum í huga að barn sem stríðir og meiðir í leikskóla er líklegt til að halda því áfram í grunnskóla og til fullorðinsára ef ekki er unnið með vandann strax í byrjun.