Það hefur borið á því að nokkrir þingmenn stjórnarandstöðunnar kveinki sér undan afgreiðslu mála á Alþingi. Þeim hefur verið tíðrætt um að nefndir Alþingis séu eins og stimpill eða „stimpilpúði“ fyrir mál ríkisstjórnarinnar. Látið er að því liggja að mál séu keyrð í gegn af offorsi og athugasemdir stjórnarandstöðu og eða hagsmunahópa virtar að vettugi.
Þessi málflutningur er helst áberandi þegar til umfjöllunar eru mál sem stjórnarandstaðan er á móti og vill því tefja eða koma í veg fyrir að nái fram að ganga. Sum mál hafa verið tafin á öllum stigum þinglegrar meðferðar.
Mér finnst þessi gagnrýni ómakleg. Þegar stjórnarmál koma til þings hafa þau í flestum tilfellum áður farið í samráðsgátt og tillit tekið til fjölmargra athugasemda.
Þegar mál kemur til nefndar að lokinni fyrstu umræðu ákveður nefndin í sameiningu hverjum skuli boðið að senda umsögn. Öllum er í raun frjálst að senda inn umsagnir. Allir nefndarmenn geta lagt fram tillögur um gesti og beiðni um gögn.
Borið hefur á því að þegar komið er að afgreiðslu mála úr nefnd að stjórnarandstaðan óski eftir enn fleiri gestum og gögnum. Reynt hefur verið að verða við því eftir atvikum.
Það kemur engu að síður að því að meirihlutinn þarf að draga línu í sandinn og setja endapunkt á gestakomur og gagnaöflun, þegar talið er að mál sé fullrætt og tímabært að koma því til annarrar og þriðju umræðu.
Í nefndum Alþingis fer fram góð og ítarleg vinna í oftast í ágætri samvinnu við fulltrúa stjórnar og stjórnarandstöðu. Þegar um pólitískan ágreining er að ræða breytir magn gagna eða fjöldi gesta hins vegar litlu. Þá gerir þingræðið ráð fyrir að vilji meirihluta hverju sinni nái fram að ganga.
