Frú forseti.
Í nútímasamfélagi eru flestir foreldrar útivinnandi og daglegt líf fjölskyldna kallar á mikið skipulag. Eftir að skóladegi lýkur á daginn tekur annar vinnudagur við hjá mörgum við að koma börnum í íþróttir, tónlistarnám, félagsstarf og aðrar tómstundir. Fyrir fjölmargar fjölskyldur eru síðdegisstundirnar hálfgert kapphlaupi við klukkuna í skutli milli staða með tilheyrandi tíma- og orkukostnaði.
Þetta er ekki aðeins álag á foreldra heldur einnig á börnin sjálf sem verja oft verulegum hluta dagsins í ferðir og bið. Fyrir fjölskyldur sem hafa ekki aðgang að bíl, búa fjarri þjónustu eða hafa takmarkaðan sveigjanleika í vinnu geta þessar aðstæður jafnvel takmarkað þátttöku barna í mikilvægu tómstunda- og félagsstarfi.
Þess vegna er ástæða til að skoða hvort hægt sé að færa fleiri tómstundir nær börnunum. Víða um land eru skólabyggingar, íþróttasalir, tónlistaraðstaða og önnur mannvirki vannýtt stóran hluta dagsins eftir að kennslu lýkur. Þar liggja tækifæri sem vert er að nýta betur.
Með aukinni samþættingu skóla, frístundastarfs, listnáms og íþrótta mætti nýta þessa innviði mun betur. Hugmyndin er ekki endilega að flytja allt starf inn í skólana heldur að skoða hvar það á við að leiðbeinendur, þjálfarar og kennarar komi til barnanna og starf fari fram í eða við skólann. Þannig mætti skapa meiri samfellu í degi barna og draga verulega úr skutli og akstri.
Þetta snýst einnig um jöfn tækifæri. Aðgengi barna að íþróttum, listum og öðru uppbyggilegu starfi ætti ekki að ráðast af búsetu, efnahag eða því hvort foreldrar hafi svigrúm til að keyra þau á milli staða. Með því að færa þjónustuna nær börnunum getum við auðveldað þátttöku fleiri barna og styrkt samfélagið í leiðinni.
Allt er þetta spurning um lífsgæði fjölskyldna, betri nýtingu opinberra innviða og barnvænna samfélag.