Frú forseti
Ólögleg veðmálastarfsemi á Íslandi hefur farið vaxandi í Íslensku samfélagi og haft afdrifarík áhrif og alvarlegar afleiðingar fyrir samfélagið. Þrátt fyrir það virðast opinber umræða og viðbrögð vera harla mótsagnakennd. Íþróttahreyfingin, Háskóli Íslands, Rauði krossinn og Landsbjörg, hafa þannig opinberlega gagnrýnt ólöglega veðmálastarfsemi en hafa sjálf verið leiðandi í innleiðingu fjárhættuspila á Íslandi.
Þessir aðilar hafa stuðlað að útbreiðslu spilakassa og annarra fjárhættuspila sem eru sérstaklega hönnuð til að draga sem mest fé frá fólki á sem skemmstum tíma. Starfsfólk á meðal sérleyfishafa hefur jafnvel sótt fjárhættuspilaráðstefnur í Las Vegas til að tryggja að nýjustu og hættulegustu spilakassarnir séu notaðir.
Auk þess hafa Íslandsspil, sem er í eigu Rauða krossins og Landsbjargar, safnað viðkvæmum spilafíklum í tilraunasal til að rannsaka hvaða spilakassar og leikir tryggi best að einstaklingurinn tapi sem mestu – helst ÖLLU!
Það vaknar spurning hvers vegna innlendir sérleyfishafar og stofnanir, og þar hefur Háskóli Íslands verið áberandi, hafa allt í einu svona miklar áhyggjur af erlendum ólöglegum veðmálum. Eru áhyggjurnar raunverulegar eða stafa þær af því að þeir vilja fá þessa starfsemi fyrir sig – gríðarlega arðbæra starfsemi – óháð þeim skaða sem hún veldur samfélaginu?
Seinni lota
Frú forseti
Hvernig má það vera að aldrei – eða sárasjaldan – er talað um fólkið sem stendur að baki þessum gríðarlega gróða?
Hvers vegna vilja stofnanir eins og Háskóli Íslands, Rauði krossinn og Landsbjörg opna fjárhættuspil á netinu, þrátt fyrir að skaðsemi þeirra sé vel skjalfest og vel þekkt?
Hagsmunir þessara aðila virðast settir ofar samfélagslegri ábyrgð, eða er þetta einfaldlega gróðahyggja? Á meðan innlendir rekstraraðilar lýsa áhyggjum af áhrifum ólöglegra veðmála, virðast þeir ekki horfa til skaðsemi sem hlýst af þeirra eigin starfsemi.
Rannsóknir meðal ungmenna á aldrinum 16–18 ára árið 2004 sýndu að fjárhættuspil eru gríðarlega útbreidd: 97% ungmenna höfðu spilað peningaspil á síðustu 12 mánuðum, 79% einu sinni eða oftar, og 10% spiluðu vikulega eða oftar. Áætlað er að um 2,7% ungmenna hafi verulegan spilavanda.
Mín eigin rannsókn í samstarfi við prófessor Daníel Þór Ólason o.fl. leiddi í ljós að 16% nemenda höfðu veðjað á netinu og niðurstöður sýndu vaxandi áhættu tengda netspilun – og þetta eru niðurstöður árin 2004 og 2005 síðan þá hefur aðgengi og algengi fjárhættuspila margfaldast!
Frú forseti
Spilakassar og fjárhættuspil eru skaðleg – punktur!
Einstaklingur sem stundar fjárhættuspil verður ekki meira eða minna háður fjárhættuspilum hvort heldur sem hún sé innlend eða erlend, lögleg eða ólögleg – tómatur er alltaf bara tómatur hvort sem hann er innlendur eða erlendur – löglegur eða ólöglegur.
Ólögleg veðmálastarfsemi krefst skýrra viðbragða: stjórnvöld eiga að hafa skýrar aðgerðir til að stöðva auglýsingar um fjárhættuspil og veðmál, greiðslumiðlun og starfsemi erlendra ólöglegra fyrirtækja sem beina starfsemi sinni að íslenskum neytendum og þá sérstaklega börnum og ungmennum.