Umferðarlög, gildistími ökuskírteinis, 2. umræða Ræða

Eldra fólk og ökuskíreteini.
Eldra fólk á rétt á sanngjörnum reglum eins og allt annað fólk. Það er ánægjulegt hversu margir hér á Alþingi hafa sýnt þessu máli áhuga, breytingum sem margir eldri borgarar hafa lengi kallað eftir. Reglur um gildistíma ökuskírteina og endurnýjun þeirra hafa um árabil verið umdeildar og margir upplifað þær sem bæði ósanngjarnar og íþyngjandi.

Þetta hefur verið eitt af helstu baráttumálum Flokks fólksins árum saman. Á yfirstandandi þingi lagði ég ásamt öðrum þingmönnum stjórnarflokkanna fram þingsályktun þess efnis að innviðaráðherra endurskoðaði ákvæði umferðarlaga um endurnýjun ökuskírteina eldri ökumanna með það að markmiði að færa íslenskar reglur nær því sem þekkist í nágrannalöndum okkar.

Samkvæmt gildandi lögum styttist gildistími ökuskírteina jafnt og þétt eftir því sem fólk eldist. Þegar einstaklingur hefur náð 72 ára aldri þarf hann að endurnýja ökuskírteini sitt á tveggja ára fresti og eftir áttrætt á hverju ári. Þótt mikilvægt sé að tryggja umferðaröryggi er eðlilegt að spyrja hvort aldur einn og sér eigi að ráða svo miklu um réttindi fólks.

Rannsóknir og reynsla frá öðrum Norðurlöndum benda til að aldur sé ekki einn og sér góður mælikvarði á aksturshæfni. Margir eldri borgarar aka örugglega langt fram eftir aldri og slysatölur styðja ekki þá fullyrðingu að þeir séu almennt sérstakir slysavaldar í umferðinni.

Það er því sérstaklega ánægjulegt að innviðaráðherra hafi þegar brugðist við. Í reglugerð sem hann gaf út í lok síðustu viku verður ekki lengur sjálfkrafa krafist læknisvottorðs vegna aldurs fyrr en við 75 ára aldur í stað 65 ára áður. Sú breyting dregur úr óþarfa kostnaði, skrifræði og fyrirhöfn fyrir þúsundir eldri borgara um leið og hún léttir álagi af heilbrigðiskerfinu.

Jafnframt hefur ráðherra boðað frekari endurskoðun á umferðarlögum, meðal annars varðandi gildistíma ökuskírteina, og sú vinna er þegar hafin.

Markmiðið er að reglur byggi á málefnalegum sjónarmiðum, raunverulegri hæfni og þeim viðmiðum sem þekkjast í þeim löndum sem við berum okkur helst saman við.

Landssamband eldri borgara og Ökukennarafélag Íslands hafa bæði kallað eftir slíkri endurskoðun. Það sýnir að hér er um raunverulegt hagsmunamál að ræða sem snertir stóran hóp fólks.

Mikilvægast er þó að loksins virðist vera komin þverpólitísk samstaða um að breytinga sé þörf. Því ber að fagna.